Στα 33 μου, αν έπρεπε να επιλέξω τη πιο συγκλονιστική εμπειρία στη ζωή μου θα ήταν σίγουρα εκείνο το πρωινό στις 8 Σεπτεμβρίου 2019.

Εκείνη η στιγμή που με κράτησε ο πατέρας μου Μιχαλάκης Καπαρή από το χέρι και μαζί περάσαμε το κατώφλι της Παναγίας της Λύσης για να εκκλησιαστούμε από τον θείο μου πάτερ Γεώργιο. Εκείνη τη στιγμή που είδα το πατέρας μου, ασπρομάλλη και με λίγα μαλλιά πλέον, να γίνεται πάλι έφηβος – σημαιοφόρος του προσκοπίου της Λύσης.

Εκείνη τη μέρα που έστω και σαν ψευδαίσθηση όλα μύριζαν Ελεύθερα!

Δεν έζησα τη Λύση, μεγάλωσα όμως γαλουχημένη από τα κατορθώματα της. Όταν λέω ότι είμαι από τη Λύση, το ανάστημα μου ψηλώνει, όταν με θαυμασμό οι άλλοι με ρωτάνε «Είσαι από την ηρωομάνα Λύση; Του Γρηγόρη Αυξεντίου και του Πάτροκλου Κόκκινου; Οι πρώτοι που είχαν γήπεδο με γρασίδι και νυχτερινό φωτισμό;

Παραφράζοντας το μεγάλο συγγραφέα Καζαντζάκη, λέω με απόλυτη ταπεινότητα ότι αγαπάω την ευθύνη, εγώ, εγώ μονάχη μου θα σώσω το κόσμο, αν χαθεί η Λύση θα φταίω εγώ!

Άλλωστε, μια από τις μεγαλύτερης κρυφές τραγωδίες της εισβολής και κατοχής είναι ότι η μνήμη διαβρώνεται. Γενιές περνούν και χάνονται και μαζί τους σιγά σιγά η μνήμη ξεθωριάζει.